Türkçe'nin Tarihsel Sürçü

Türk dili, asırlar boyunca farklı coğrafyalara yayılan Türk halkları tarafından konuşulmuş ve evrim geçirmiştir. Türkçenin tarihsel serüveni, Orta Asya bozkırlarında konuşulan ilk biçiminden günümüzdeki hâline kadar uzanan uzun bir yolculuktur.

Türkçenin bilinen en eski yazılı kaynakları, MÖ 8. yüzyıla ait Orhun Anıtları'dır. Bu anıtlarda kullanılan dil, Eski Türkçe olarak bilinir ve günümüz Türkçesinden önemli ölçüde farklılıklar gösterir. Eski Türkçe, Ural-Altay dil ailesine ait aglütinatif bir dildir.

Türk halkları Orta Asya'dan Anadolu, Orta Doğu ve Balkanlara göç ettikçe Türk dili de farklı coğrafyalarda şekillenmeye başlamıştır. Bu bölgelerdeki yerel dillerle etkileşime girerek çok sayıda lehçe ve şive oluşmuştur.

15. yüzyılda Osmanlı Devleti'nin kurulmasıyla Türkçe, devlet dili hâline gelmiştir. Bu dönemde Farsça ve Arapçanın etkisiyle Türkçeye birçok kelime girmiştir. Tanzimat Fermanı'ndan (1839) sonra Batılılaşma süreciyle birlikte Türkçe, Avrupa dillerinden de sözcükler almıştır.

20. yüzyılın başlarında Türk dili, Atatürk'ün önderliğinde büyük bir dil reformuna uğramıştır. Bu reformla Türkçe, Arap ve Fars alfabesinden Latin alfabesine geçirilmiş, yabancı kökenli kelimeler atılarak Türkçeye uygun karşılıkları türetilmiştir.

Günümüzde Türkçe, Türkiye'nin resmi dilidir ve yaklaşık 85 milyon kişi tarafından konuşulmaktadır. Ayrıca Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, Azerbaycan, Kırgızistan, Kazakistan, Özbekistan, Türkmenistan ve diğer bazı ülkelerde de resmî veya bölgesel dil statüsüne sahiptir.