Erken Orta Çağ Avrupası'nda Feodalizm

Feodalizm, Orta Çağ Avrupası'nda, yaklaşık 9. ve 15. yüzyıllar arasında hakim olan bir siyasi ve sosyal sistemdi. Bu sistem, toprak sahipliği, askeri hizmet ve karşılıklı sadakat temelinde hiyerarşik bir yapıya sahipti.

Feodal düzende, toprak kral tarafından "vassallar" olarak bilinen soylulara verilirdi. Vassallar, karşılığında krala askeri destek ve danışmanlık vermekle yükümlüydüler. Vassallar daha sonra topraklarını daha küçük bölgeler halinde "şövalye" olarak bilinen alt düzey soylulara yeniden dağıtırlardı. Şövalyeler, karşılığında vassallarına askeri hizmet sunmakla yükümlüydüler.

Feodal sistemin en alt katmanında köylüler yer almaktaydı. Köylüler toprağı işlerlerdi ve üst düzey soylulara vergi ve emek yükümlülükleri öderlerdi. Feodal sistem, köylülere çok az hareketlilik veya statü sağlayan oldukça katıydı.

Feodalizm, Orta Çağ Avrupası'nda istikrar ve düzen sağlayarak önemli bir rol oynadı. Toprak sahiplerine askeri destek ve yönetimsel sorumluluklar sundu ve köylülere geçim kaynağı sağladı. Ancak sistem aynı zamanda sınıf ayrımlarını ve köylülüğün baskısını da beraberinde getirdi.

15. yüzyıldan sonra, feodal sistem, merkezi otoritenin artması, ticaretin gelişmesi ve barutun askeri alanda kullanılmaya başlaması gibi faktörlerden dolayı zayıflamaya başladı. Bu değişiklikler, modernize edilmiş orduların ve ulus devletlerin yükselişine yol açarak feodalizm döneminin sonunu getirdi.